Zakrzepica nazywana jest „cichym zabójcą” ponieważ często nie daje przez długi czas żadnych objawów, a nieleczona może doprowadzić do zatoru tętnicy płucnej i zakończyć się śmiercią. Do wizyty u lekarza powinny nas skłonić poszerzone, wyraźnie widoczne naczynia krwionośne, obrzęki i ból nóg, w szczególności ud i łydek.
Jak powstaje zakrzepica?
Zakrzepica powstaje gdy różnego rodzaju elementy zawarte w krwi zaczynają przylegać do ściany naczynia krwionośnego i tworzyć skrzep. Powoduje to stopniowe zwężanie się światła naczynia, aż do jego całkowitego zamknięcia. Przerwany jest wtedy dopływ krwi do poszczególnych organów, co uniemożliwia prawidłowe funkcjonowanie organizmu. Co więcej, dojść może do oderwania się skrzepu i jego przemieszczania. Najbardziej niebezpieczny jest m.in. zator tętnicy płucnej, który w przeciągu kilku sekund może zakończyć się śmiercią. Przyczyną powstawania zakrzepicy są zaburzenia krzepliwości krwi, która staje się bardziej skłonna do tworzenia skrzepów. Powstają one także w wyniku uszkodzenia naczyń krwionośnych oraz zmniejszonego przepływu krwi. Ryzyko zachorowania na zakrzepicę wzrasta wraz z wiekiem – najwięcej osób choruje na zakrzepicę po 40 roku życia. Kolejnym czynnikiem jest trombofilia, czyli skłonność do powstawania skrzeplin, wynikająca z różnego rodzaju schorzeń lub wrodzona. Zakrzepica może pojawić się w przebiegu innych poważnych chorób, takich jak nowotwory czy zapalenie płuc. Najczęściej występującym rodzajem choroby jest zakrzepica żył głębokich.
Objawy zakrzepicy
Niestety, w początkowym stadium choroba często przebiega bezobjawowo. Pierwszymi objawami zakrzepicy mogą być opuchnięte kończyny (zwłaszcza uda i łydki), bolesność w miejscu obrzęku, poszerzone naczynia krwionośne, zaczerwienienia chorych miejsc. Bardzo często chorzy zauważają asymetrię – jedna kończyn staje się nagle szersza, opuchnięta, wyraźnie większa od drugiej. Objawami zatoru tętnicy płucnej są bóle w klatce piersiowej, duszności, problemy z oddychaniem. Diagnozowanie zakrzepicy nie należy do łatwych. Przeprowadza się szczegółowe badania krwi, badania ultrasonograficzne, tomografię komputerową.
Leczenie zakrzepicy
Sposób leczenia zakrzepicy uzależniony będzie od jej zaawansowania, lokalizacji oraz stanu ogólnego pacjenta. Podstawowym celem jest przywrócenie prawidłowej krzepliwości krwi, zapobieganie odrywaniu się skrzepów i nie dopuszczenie do powstania zatoru tętnicy płucnej. Najczęściej stosuje się leki obniżające poziom krzepliwości krwi i rozpuszczające skrzepliny. Są one podawane dożylnie, pod skórę, a ich przyjmowanie możliwe jest także w ciąży i nie stwarza ryzyka uszkodzenia płodu. Jest to o tyle istotne, że kobiety w ciąży są bardziej narażone na powikłania w wyniku zakrzepicy i choroba w ich przypadku zawsze wymaga hospitalizacji. W leczeniu zakrzepicy stosuje się także operacje chirurgiczne. Warto w miarę możliwości minimalizować ryzyko zachorowania na zakrzepicę, poprzez nie przebywanie zbyt długo w bezruchu w siedzącej pozycji, nie zakładanie nogi na nogę, oraz regularne badania kontrolne.
Życie człowieka warunkowane jest pracą serca, spełniającego w organizmie ludzkim funkcję pompy. Tłoczy ona krew do wszystkich tkanek odpowiadających za działanie innych narządów. U dorosłego serce ma wielkość pięści i wykonuje ok. 200 uderzeń na minutę, z czasem zaczyna bić wolniej, jego rytm ulega nieznacznym zmianom, np. serce 65-latka wykonuje ok. 155 uderzeń w ciągu minuty.
Miażdżyca
jest chorobą ogólnoustrojową - polega na tworzeniu się w naczyniach krwionośnych, a szczególnie w tętnicach, modyfikacji zwanych płytkami miażdżycowymi. Płytka miażdżycowa zwiększa się latami zwężając światło naczynia.